کو همت عالئی که تا پست شوم
کو نیستی ز خویش تا هست شوم
کی میگذرد بعاقلی عمر عزیز
ای عشق بیار باده تا مست شوم
< رباعی شمارهٔ ۳۸
رباعی شمارهٔ ۳۶ >